Ze komen vol energie binnen. Jong, fris, nieuwsgierig. Ze willen leren, bijdragen, verschil maken. En dan – poef – zijn ze ineens weer weg. Nog voordat de koffiemok met hun naam is afgewassen.

Waarom gebeurt dat toch zo vaak?
Niet omdat ze lui zijn. Of ongemotiveerd. En nee, ook niet omdat ze geen loyaliteit kennen. Het echte antwoord? Dat is minder comfortabel – maar veel interessanter.

Uit onderzoek van Gallup blijkt: 21% van de millennials wisselt elk jaar van baan. Dat is drie keer zo vaak als oudere collega’s. En de helft van hen verwacht over een jaar al ergens anders te werken.

Bij Gen Z is het niet anders: bijna 40% vertrekt binnen het eerste jaar, vaak zelfs binnen 90 dagen (Hubstaff, 2024).

Geen incident. Geen toeval. Het is een patroon. Een beweging. En het vraagt om een ander antwoord.

Jonge medewerkers willen wel. Maar niet meer tegen elke prijs. Wat ze zoeken?

• Zinvol werk – 87% van de millennials vindt dat organisaties méér moeten doen dan alleen winst maken (Deloitte, 2019). Ze willen bijdragen aan iets dat ertoe doet.
• Ontwikkeling – Geen jaren op de reservebank. Maar leren, groeien, stappen zetten. Gebeurt dat niet? Dan haken ze af. (Apollo Technical, 2023).
• Een goede start – De eerste weken doen ertoe. Als die tegenvallen, overweegt 1 op de 3 om alweer te vertrekken.
• Een cultuur die klopt – Geen top-down regels of ongeschreven hiërarchie. Ze zoeken openheid, veiligheid en ruimte om zichzelf te zijn.

Zonder die elementen? Dan gaan ze verder kijken. En laten we eerlijk zijn: met deze arbeidsmarkt kunnen ze dat ook gewoon.

Gen Z heeft geleerd om grenzen te stellen. Ze weten dat mentale gezondheid telt. Maar dat levert nog niet altijd begrip op op de werkvloer.

Meer dan de helft voelt zich regelmatig opgebrand (Eagle Hill Consulting, 2023). Als werkplezier ontbreekt – en welzijn vooral iets is voor het beleidsplan – dan zeggen zij: bedankt en tot ziens.

Ze zijn opgegroeid met tech. Met snelheid. Met continu leren. Dus als systemen traag zijn, of collega’s vasthouden aan “zo doen we dat hier”, dan ontstaat wrijving.

Niet uit onwil, maar uit verschil. In tempo, taal en leerstijl. Als daar geen brug overheen wordt gebouwd, voelen jongeren zich afgeremd – of simpelweg ongezien. (bron: eigen analyse o.b.v. Le Monde).

Gemiddeld kost het vertrek van een medewerker 33% van het jaarsalaris (Flair, 2024).
En wereldwijd verliezen organisaties $8,8 miljard door gebrek aan betrokkenheid (Gallup, 2023).

Maar dat is nog los van alles wat je verliest aan ideeën, energie en vertrouwen.

Jongeren blijven als ze:

• Iets mogen bijdragen (en niet alleen meedraaien);
• Kunnen leren en zichzelf ontwikkelen;
• Zich veilig en gewaardeerd voelen – ook als ze dingen anders doen;
• Mee mogen praten over hoe er gewerkt wordt – en daarin serieus genomen worden.

En nee – dat regel je niet met een tafelvoetbaltafel of een vegan lunch.
Het gaat over cultuur. Over gedrag. Over écht anders durven kijken naar samenwerken.

Jonge mensen vertrekken niet omdat ze ‘ontrouw’ zijn. Ze vertrekken omdat ze gehoord willen worden. Omdat ze ergens willen zijn waar hun ideeën ertoe doen.

Organisaties die dat begrijpen, winnen meer dan alleen jonge aanwas. Ze bouwen plekken waar mensen willen zijn, willen blijven én willen groeien.

Wil jij dat ook? Begin dan niet met tools of trends, maar met de échte vraag: Klopt onze werkcultuur nog met wie we willen zijn?