Over een ‘vacature’ die niet echt was, en reacties die meer dan echt voelden
We plaatsten laatst op LinkedIn een oproep. Een uitnodiging, vermomd als vacature:
“Gezocht: ervaren collega (55+) met lef, liefde voor het vak en zin in een nieuwe generatie.”
Het was niet bedoeld als wervingsactie. Eerder als een gedachte-experiment.
Een verkenning: wat zou er gebeuren als we de samenwerking tussen jong en ouder expliciet zouden maken? Als we hardop zouden uitspreken wat vaak onuitgesproken blijft?
Wat er gebeurde? Er werd massaal gereageerd.
Met enthousiasme. Met verlangen. Met herkenning.
Niet alleen van mensen die dachten dat we écht iemand zochten (wat we ergens ook wel waren gaan hopen). Maar vooral van mensen die zich geraakt voelden.
Wat zij zeiden, klonk ongeveer zo:
“Eindelijk iemand die ziet wat wij nog te brengen hebben.”
“Ik dacht dat ik niet meer mee zou tellen.”
“Wat mooi dat jonge mensen deze oproep doen.”
En zo werd een verzonnen vacature ineens een heel reëel signaal.
Niet van een openstaande functie, maar van een openende tijdgeest.
Jong en ouder: twee bewegingen, één systeem
We zien het steeds vaker: jongere generaties die vol ideeën en energie binnenkomen. En oudere generaties die soms op afstand blijven – niet omdat ze niets meer te brengen hebben, maar omdat er weinig ruimte lijkt voor hun tempo, hun taal, hun ervaring.
Toch is het niet óf-óf.
De innovatiekracht van jongeren en de levenswijsheid van ouderen zijn geen tegengestelden. Ze zijn elkaar nodig.
Jongeren brengen beweging, lef en het ongemak dat hoort bij iets nieuws.
Ouderen brengen rust, context en de kunst van volhouden.
Wanneer die twee werelden elkaar werkelijk ontmoeten, gebeurt er iets bijzonders. Geen terug naar vroeger. Geen blind vooruit. Maar een gezamenlijke beweging die steviger én wijzer voelt.
De grote les uit een kleine post
De ‘vacature’ was fictief, maar het verlangen dat eruit sprak – van beide kanten – is levensecht.
Wat we tussen de regels door lazen:
- dat veel ervaren professionals nog vol vuur zitten, maar zich ongezien voelen
- dat jonge teams smachten naar iemand die niet boven, maar náást hen staat
- dat we onderweg zijn naar nieuwe vormen van samenwerken, waarin leeftijd niet bepaalt of je ertoe doet, maar hoe je bijdraagt
We geloven: in organisaties van de toekomst is generatieverschil geen ruis, maar ritme.
Een natuurlijk principe van vernieuwing.
Voor iedereen die zich herkende in ons bericht: dank voor jullie reacties.
Het gesprek is begonnen. En dat is precies waar we op hoopten.
