Gistermiddag zat ik op de Hogeschool van Gent in een lokaal vol frisse ideeën en tastbare leerenergie. Twee groepen studenten presenteerden de resultaten van hun afstudeeropdracht, waarbij ze werkten aan échte vraagstukken uit de praktijk. Niet verzonnen casussen, maar opdrachten van organisaties met een dringende wens tot verandering:

• Hoe kunnen we bureaucratie verminderen?
• Hoe kunnen we inclusief samenwerken met mensen met een handicap bevorderen?

Wat het extra interessant maakte: verschillende studententeams werkten onafhankelijk aan dezelfde opdracht. Tijdens de presentaties deelden ze niet alleen hun eindproducten, maar ook de weg ernaartoe — wat werkte, wat tegenviel, en vooral: wat ze leerden.

Het meest opvallende? De vonkende leerenergie in de zaal. Studenten die vol vuur vertelden. Docenten die niet tegenover hen stonden, maar naast hen. Een gelijkwaardige samenwerking waarin ruimte was voor experiment, reflectie én verbetering. Iedereen – studenten, docenten én opdrachtgevers – sprak over hoe waardevol deze manier van werken is.

Het contrast met zo’n tien jaar geleden is groot. Destijds deed ik samen met Pascal Roskam generatieonderzoek op dezelfde hogeschool. Er was toen al belangstelling voor andere vormen van leren, maar wat ik nu zag, is veel verder gevorderd: onderwijs dat leeft, dat verbindt en dat werkelijk betekenisvol is.

Dit soort initiatieven zijn goud waard. In Nederland zoeken wij actief naar ROC’s, hogescholen en universiteiten die op een vergelijkbare manier het onderwijs durven heruitvinden. Niet in grote onderwijsvernieuwingstrajecten van bovenaf, maar juist in kleine, krachtige praktijken waarin studenten en docenten sámen leren.

Onze ambitie is om daar, vanuit onze kennis van generaties, een bijdrage aan te leveren. Met als kompas: het verhogen van leerenergie – bij studenten én bij docenten.

Heb jij een voorbeeld van zo’n initiatief? Laat het ons weten. Samen bouwen we aan onderwijs met impact.